Se muestran los artículos pertenecientes a Abril de 2008.
Resumen
- 01/04/2008 16:34 - Turismo polaco
- 07/04/2008 15:38 - Un paréntesis amistoso
- 10/04/2008 19:49 - Un paréntesis musical
- 15/04/2008 10:36 - Paréntesis histórico
- 22/04/2008 19:24 - Jesús Méndez, finalista del Festival REC08
- 29/04/2008 17:53 - Conclusiones del Festival de Cinema de Tarragona REC08, sección de cortos documentales
Turismo polaco

Ayer estuve haciendo turismo en Polònia . ¿Que cómo pude ir y volver en un día? Bueno, ¡el plató me pilla cerca!
Después de esta absurda introducción os cuento que ayer tuve el placer de asistir, con una visita programada para aprendices de comunicadors audiovisuals (entre los que se encuentra humildemente el que suscribe), al plató en el que se graba el maravilloso programa de TV3 Polònia. Por la mañana, el mítico regidor Àlex Baldomà (gran profesional que ha currado un porrón de años en los mejores programas de TV3 y en Crónicas Marcianas, por ejemplo) nos dio una charla interesantísima mientras nos enseñaba el plató. Anécdotas, consejos profesionales, algo de crítica del sector… Estuvo muy bien, la verdad. Incluso nos dejaron hacer todas las fotos que quisimos (hay una de grupo en el croma, me la tienen que pasar, que ha tenido que quedar genial).
Por la tarde asistimos, en grupos de cuatro o cinco personas y durante una hora, a la grabación del programa (encima tuve la suerte de que la coordinadora de producción también dejó pasar a mi consorte, que me acompañó después de haber echado la tarde mirando tiendas en el centro, con lo cuál el placer fue tanto profesional como personal). Más allá de las cosas que siempre sorprenden a uno en una visita como ésta (que si cuánta gente trabaja que no se ve, que si mira tú lo falsos que son los decorados y lo bien que salen en la tele, que si para grabar un minuto se tiran media hora…) me gustaría comentar la amabilidad con la que nos trataron todos y lo bien que se portaron con nosotros. Siempre es de agradecer que gente que tiene una dilatada experiencia y que trabajan en un programa tan veloz, estresante y sometido a la actualidad como éste, tenga tiempo para regalarte unos consejos, alguna broma y más de una sonrisa. Por lo que tengo entendido no todas las producciones gozan de la misma simpatía hacia aquellos que nos estamos introduciendo en el sector (por aquello de que la plebe no mola, imagino).
Así que nada, sólo quería comentar un poco la jugada (y hacer algo de tiempo mientras preparo un próximo post artístico que me traje de Madrid…). Y ya que estamos, os dejo un buen vídeo reciente de Polònia (hay una pequeña parte al final en catalán, pero se entiende). Espero que os guste.
Un paréntesis amistoso

-
Sé que dije que estaba preparando un post cultural… Bien, no es éste. Aunque no quiero decir que de lo que se habla aquí no sea cultura (el deporte es también cultura, sin duda), vaya a ofenderse aquí mi amigo Raúl Mayor, protagonista de este post. Él es muy culto, muy limpio y muy ambizurdo (esto último es una broma entre nosotros, no le deis más vueltas). Y diréis, ¿de qué conoce este personajucho a todo un campeón de España de salto con pértiga? Hombre, pues porque uno tiene un pasado glorioso en esto del atletismo. Bueno, quizás glorioso, glorioso, no, pero sí significativo y notable (algún día os hablaré de mis hazañas atléticas, por ahora sólo os dejo un anticipo clickando aquí; ah, yo soy el de salt d'alçada masculina).
.
Hacía tiempo que no tenía contacto con Raúl (veía más a sus padres que a él), porque él siguió entrenando y yo no, él siguió compitiendo y yo no, el siguió quemando las grasas que consume y yo no... Pero últimamente he vuelto a tomar contacto con el tartán y voy una o dos veces por semana a mover el cuerpo un poco (es bueno para mi colesterol y para mi matrimonio…). Y como él seguía allí, dale que te pego a las abdominales, pues hemos vuelto a unir nuestros caminos (cosa que me alegra mucho, la verdad). En ese proceso de reencuentro nos hemos intercambiado los correos y de vez en cuando coincidimos en el messenger (sin webcam ni nada, eh...).
.
Bien, pues en ese punto es donde nace este post, porque anoche, viendo las típicas frases que cada uno se pone en el messenger (un día hablaré de eso, porque hay cada una...) me encuentro al lado de su nombre: POR FIN MI VIDEO EN YOUTUBE! JEJEJEJE. Yo no sabía nada, pero mi curiosidad es elevada, por lo que indagué por YouTube y encontré el que creo que es el vídeo al que se refiere con esa ilusionada frase. Y como me hizo mucha gracia verle ahí, tan fibrado él y tan seriote en lo televisivo (en persona es menos formal, digamos), pues decidí colgarlo en el blog, ¡que pa eso es mío y decido los contenidos!
.
Así que nada, si os apetece conocer a mi amigo Raúl sólo tenéis que ver el vídeo que viene a continuación. Ah, está en catalán, pero se entiende bien, porque básicamente hablan de que al pobre chaval le duele la espalda (qué quejica…). Así que os dejo con este pedazo de atleta para que penséis, entre otras cosas, ¿qué hubiera pasado si el hombre del sombrero hubiera seguido entrenando y compitiendo? ¡Pues posiblemente que me dolería mucho la espalda!
Un paréntesis musical
Ay, qué recuerdos… Abro otro paréntesis para contaros que esta canción fue mítica en su momento para este corazón republicano... Me he encontrado con ella estos días por YouTube (es un montaje interesante , con fotos muy bien econtradas) y he pensado en compartirla con vosotros. Está en catalán, pero se entiende perfectamente el mensaje. Por si acaso, os dejo la letra abajo. Y si aún alguien no la entiende… ¡pues que se busque un traductor online, hombre! Jeje
Espero que os guste. Ah, por cierto, lo de que se quede la imagen del Espanyol como presentación del vídeo no es cosa mía. De hecho, estoy añadiendo estas líneas después de haber publicado la entrada, porque me ha dolido un poco a los ojos la imagen. Para que no quede duda añadiré algo: FORÇA BARÇA! Jeje.
-
ser per collons cap de l´Estat
tenir-ho tot fet
només per ser fill de papà
fer-ho tot bé,
mai ser escollit, mai ser votat
sempre trobar
la moto amb el botó engegat.
Tan avorrit d'estar envoltat
per una colla de llepons suant infal·libilitat
com un cacic o un dictador.
Fotre un polvet
amb la total segurat
de que el xiquet
tindrà el futur encaminat.
Tenir a en Porcel
per a poder-me defensar
o fer un discurs
que ben segur que aplaudiran.
Tan avorrit d'estar envoltat
per una colla de llepons suant infal·libilitat
com un cacic o un dictador.
Si és cert que sóm igual davant la llei
per què collons jo mai podré ser rei.
Reivindicar
el que em va colocar on sóc
sense parlar
res que no sigui l´espanyol.
I viatjar molt
sigui oficial o per plaer
que ya se sap
que a Suïssa s´esquia molt bé.
Tan avorrit d'estar envoltat
per una colla de llepons suant infal·libilitat
com un cacic o un dictador.
Si és cert que sóm igual davant la llei
per què collons jo mai podré ser rei.
Paréntesis histórico
Jesús Méndez, finalista del Festival REC08

Ya me dejo de paréntesis... Tenéis razón, tenéis razón... Soy un desastre...
El post cultural que os prometí llegará, pero parece que tardará un tiempito. Así que dejo de titular los posts nombrando su función de paréntesis entre los diversos posts post-Madrid que han de ir viniendo.
Hecha esta aclaración, os cuento. Resulta que Apuntes de una mañana, corto documental de Jesús Méndez (del que ya os hice una leve referencia hace unos posts), ha sido seleccionado como finalista de la sección de curts documentals del Festival de Cinema de Tarragona REC08. La verdad es que no es poca cosa esto que os cuento, pensad que entre los seleccionados está, por ejemplo, el último corto documental ganador del Goya, El hombre feliz. Así que nada, ya estáis informados e invitados a asistir mañana a la proyección de todas las obras finalistas. No es un mal plan para Sant Jordi, ¿verdad? Por la mañana a cumplir con la hermosa tradición de regalar rosas a las mujeres y esperar que el libro que recibas a cambio sea de tu agrado... y por la tarde a disfrutar del aroma a sal de este buen festival celebrado en la bella Tarraco. Ea, ahí es ná.
Y para los que no podáis ir (que seréis todos, fijo, porque no estáis en paro como yo y no tenéis tiempo para apuntaros a todos los bombardeos... jeje) ya escribiré un post explicando cómo ha ido y quién sabe si diciendo (ojalá) que el bueno de Jesús se ha llevado el premio.
Conclusiones del Festival de Cinema de Tarragona REC08, sección de cortos documentales
Varias cosas...
1. No pudo ser. Era humano soñar, pero lo cierto es que Apuntes de una mañana bastante hizo con estar allí e intentar enfrentarse a los otros cortos documentales. Por varios motivos la lucha no era de igual a igual: causa y finalidad del proyecto, equipo técnico, equipo humano, presupuesto (¿presupuesto?)... Aún así el corto documental de Jesús Méndez aguantó bien el tipo y pudo dar la cara frente a sus contrincantes, que eran de una superior envergadura en numerosos aspectos, como hemos dicho. Y que no suene a excusa, por favor, porque el papel de Apuntes de una mañana fue muy digno. No fue el mejor, estoy seguro, pero tampoco el peor (también estoy seguro). Digamos que ni para jugar en Europa ni para el descenso, en mitad de la tabla...
2. Fue una proyección en la que aprendí mucho. El material era realmente bueno y me aportó bastantes cosas, la verdad. De todo ello saco ciertas conclusiones que me llevan a recomendaros algunas cosas:
- Hay que ver Héroes. No hacen falta alas para volar. Empiezo por aquí porque creo que es lo justo, ya que es el corto documental que ganó el REC08 (cuyo palmarés podéis ver aquí). A mí no fue el que más me gustó, pero no estuvo mal, la verdad. Os dejo el trailer a continuación.
- Hay que ver Lizania, basado en el poeta Jesús Lizano. La materia prima de este corto documental es tan buena que hubiera sido un insulto no haberlo realizado bien. El siguiente vídeo presenta un poca esta obra.
- Hay que leer a Jesús Lizano, valga la redundancia. Es un crack.
- Hay que ver El hombre feliz, el ganador del Goya 2008. Es divertido e interesante, aunque quizás a veces abuse demasiado de la misma broma. Pero hay que verlo.
- Hay que ver El anónimo Caronte, que habla de un actor anónimo cuyo mayor logro (hasta ahora, que nunca se sabe...) es haber participado, megáfono en mano, en El verdugo de Berlanga. Me pareció emotivo, sencillo pero emotivo. Fue, junto a Lizania, el que más me gustó. Eso sí, algunos de mis acompañantes no piensan como yo... Los siguiente vídeos presentan la escena de la película y el corto.
- Hay que ir a Tarragona, que a veces hacemos miles de kilómetros para hacer turismo cultural y luego somos unos incultos en lo que a conocer nuestro patrimonio se refiere. Yo el primero.
3. Qué grandes son los documentales, cortos o largos, porque se aprende mucho de ellos y no roban tanto tiempo como otras fuentes de conocimiento. Quizás para profundizar en los temas no sean la mejor opción, pero son muy válidos para entrar en mundos que desconoces.
Espero que os haya gustado todo lo que os he presentado. Creo que hay material de sobra para entreteneros e indagar vosotros mismos... Ah, ¡mantenedme informado de los hallazgos más interesantes que hagáis!